Πώς ξεκίνησε η Ευγιά

Η Ευγιά ξεπήδησε ως ιδέα μια καυτή μέρα του καλοκαιριού. Μια μέρα από αυτές που η ζέστη είναι αφόρητη, που σου δημιουργεί νεύρα και ένταση, που ζητάς λίγη δροσιά στη θάλασσα... αλλά δεν έχεις πρόσβαση, γιατί όσοι ασχολούνται με την "ανάπτυξη" του τόπου την έχουν για αποκλειστική χρήση των πελατών τους. Κι εσύ, ως "μη πελάτης τους", είσαι ανεπιθύμητος.

Δεν μπορείς να κολυμπήσεις στη θάλασσα, δεν μπορείς να περπατήσεις στην παραλία, δεν μπορείς να αναπνεύσεις καθαρό αέρα — μόνο την ευωδία των βιολογικών καθαρισμών. Ξαναγυρνάς στο χωριό σου. Έρημη η γειτονιά. "Πελάτες" σέρνουν βαλίτσες. "Πελάτες" ξεφωνίζουν στις πισίνες. Υπάλληλοι μεσιτικών γραφείων ψάχνουν ευκαιρίες για τους δικούς τους πελάτες.

"Θα βάλω μια ταμπέλα έξω από το σπίτι να απευθύνεται στον 'πελάτη' που περνά από τη γειτονιά", είναι η πρώτη σκέψη.
"Κάθε φορά που έρχεσαι, μου αφαιρείς και ένα κομμάτι από τον χώρο μου", αυτό θα γράφει.
Και το εφιαλτικό πείραμα Σύμπαν 25 του John Calhoun λες και έχει ήδη αρχίσει.

"Κι αν αυτός ο 'πελάτης' δεν ερχόταν απλώς ως τουρίστας, αλλά ως επισκέπτης;" Μια δεύτερη σκέψη περνά από το μυαλό και την καρδιά. Οι επισκέπτες πάντα μας άρεσαν — ειδικά οι απρόσμενοι. Επισκέπτες που σέβονται τον χώρο του οικοδεσπότη, δεν τον αλώνουν.

Ίσως αν υπήρχε η δυνατότητα να γνωρίσουν καλύτερα τη γειτονιά, τον τόπο που τους φιλοξενεί. Και αν οι κάτοικοι της γειτονιάς γνώριζαν λίγο καλύτερα τους επισκέπτες;

Η Ευγιά ξεκίνησε ως μια πρωτοβουλία για να προβληματιστούμε για τον τόπο μας. Όχι μόνο για να θυμηθούμε, αλλά και για να συναντηθούμε ξανά — κάτοικοι, επισκέπτες, φίλοι, συγγενείς, νέοι και παλιοί.

Δεν υπάρχει οργανισμός, δεν υπάρχει χρηματοδότηση. Υπάρχει μόνο η επιθυμία να ξαναδώσουμε νόημα σε λέξεις όπως «γειτονιά», «μοίρασμα», «συνάντηση».

Κάθε σελίδα, κάθε βίντεο, κάθε φωτογραφία, κάθε βραδιά είναι ένας σπόρος. Μπορεί να πέσει στο χώμα και να μείνει εκεί. Μπορεί να βλαστήσει. Δεν το ελέγχουμε, ούτε χρειάζεται. Αυτό που μετρά είναι η πρόθεση και η ελευθερία με την οποία καλλιεργούμε.

Εμπνεόμαστε από εκείνους που έμαθαν να προχωρούν χωρίς να ζητούν επιβεβαίωση, χωρίς να προσκολλώνται στο αποτέλεσμα.
«Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα!» — Ν. Καζαντζάκης

Αν θέλεις να συμμετέχεις, οργάνωσε τη δική σου βεγγέρα ή επικοινώνησε μαζί μας. Εδώ δεν υπάρχουν προσκλήσεις· η πόρτα είναι ανοιχτή.

Πού βρίσκεται η Ευγιά

Η Ευγιά βρίσκεται στον Κουρνά — μια γειτονιά με ιστορία και πολλή ψυχή. Εδώ, οι αυλές μοσχοβολούσαν ασβέστη και λουλάκι. Οι γείτονες χαιρετιούνταν με το μικρό τους όνομα, και τα καλοκαίρια έκαναν βεγγέρες.

Στους δρόμους της έχουν ακουστεί χιλιάδες ιστορίες – και μερικές από αυτές τις ψάχνουμε ακόμη.

Η Ευγιά είναι ένας κόμπος ανάμεσα στο τότε και το τώρα. Ανάμεσα σε όσα ξεχνιούνται και όσα αξίζει να μείνουν.

Και γιατί "Ευγιά";

Γιατί «εύγιασενε»!

Η λέξη ευγιά είναι η κρητική παραφθορά της λέξης ευδία.

Μια λέξη από τα βάθη των αιώνων. Μας μεταλαμπαδεύει τη φωτεινότητα μέσα από τις ρίμες των ποιητών και την καθημερινή γλώσσα των ανθρώπων.

< ευ-διF-ᾱ

Σύνθετη από ευ και την ασθενή βαθμίδα της αρχαίας λέξης για «ημέρα».
Πρβλ. Ζευς → ΔιFός και επίθετο δῖος (< διFιος).
Ομοιότητα με το αρχαίο ινδικό sudiv, su-divam – «ωραία μέρα».

Περιέχει το "εὖ" (καλός, αγαθός) και το "δία" (μέρα, φως της ημέρας).
Κυριολεκτικά και μεταφορικά: αίθριος καιρός, φωτεινός ουρανός, εσωτερική γαλήνη, υγιής σωματική κατάσταση.

Παραδείγματα από αρχαία ελληνικά κείμενα:

• «ἐκ χειμῶνος εὐδία» — Πίνδαρος
• «ἐν εὐδίᾳ γὰρ ὁρῶ ὑμᾱς» — Αισχύλος
• «σαρκὸς εὐδία», «εἰς ἔμ᾿ εὐδίαν ἔχων»

«εύγιασενε, μόνο να πάμε στις ελιές»
«αύριο θα είναι ευγιά»
«δεν λέει να βγιάσει»
«μας κάνει δυο τρεις μέρες ευγιά…»

Φράσεις που ακούγονται όλο και λιγότερο, αλλά έχουν χαραχθεί στη μνήμη.

«Οι πλάτες της ημέρας γέρνουν στην ευδία του ήλιου»
«Ἄνε ου ήλιου τους» — Οδ. Ελύτης

🌿 Ευδιασεν

Η Ευγιά δεν είναι μόνο χώρος. Είναι πρόθεση. Εγωιστική πρόθεση.

Να γίνει κοινωνός των σκέψεων, των συναισθημάτων, των αμφιβολιών, των αντιρρήσεων, των ενοράσεων, του χιούμορ, των ταλέντων των ανθρώπων γύρω της.

Κι αυτά, ως καθρέφτης, να αντιφεγγίσουν στην ψυχή της.

Δεν υπάρχει πρόγραμμα.
Δεν υπάρχει «σωστός τρόπος».
Υπάρχει μόνο η ευδιαθεσία για μοίρασμα
και η ευγενική δύναμη της απορίας.

Το δώρο της συμμετοχής

Ένα εσωτερικό χαμόγελο κι ένας κόμπος στον λαιμό ή στην καρδιά —
άλλες φορές σού φέρνουν φόβο, άλλες φορές σού φέρνουν πρωτόγνωρη δύναμη.

Σ' έχουν κάνει ζωγράφο, ριμαδόρο, μουσικό, δάσκαλο, γραμματέα, αμπελοφιλόσοφο.
(Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός πάντα βοηθάνε...)

Αυτά σ' έφεραν από μακρινούς τόπους να κατοικήσεις εδώ — ανάμεσα στην Αγία Βαρβάρα και τον Άη Γιώργη.
Αυτά σ' έκαναν να επιστρέψεις μετά τα πολυδαίδαλα ταξίδια της ζωής σου.

Η Ευγιά δεν φιλοδοξεί να αλλάξει τον κόσμο.

Πρεσβεύει σιωπηλά:

«Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο»

Αγκαλιάζει την ιδιοσυγκρασία του καθενός μας
και πιστεύει στα θαύματα –
στις μικρές, απρόσμενες συνειδητοποιήσεις στα βάθη της ψυχής μας.